જ્યારે મુંબઈમાં ચોમાસું પૂરજોશમાં જામ્યું હોય, ત્યારે શહેરની ગતિ લગભગ થંભી જાય છે. પરંતુ આ મુશળધાર વરસાદ અને લોકલ રેલ્વે સ્ટેશનો પર ભારે ભીડ વચ્ચે, એક ફિલ્મ ચુપચાપ સ્ક્રીન પર આવે છે, 'બેબી ડુ ડાઇ ડુ'. ફિલ્મની શરૂઆત જ તમને તમારી સીટ પર ચોંટાડી રાખે છે, આકાશમાંથી વરસાદના ટીપાં શેરીઓમાં અવાજ કરી રહ્યા છે, પરંતુ આ અવાજ ટૂંક સમયમાં ગભરાટ અને શાંતિની વિચિત્ર લાગણીમાં બદલાઈ જાય છે.
બધે એક જ પ્રકારની છત્રીઓ દેખાઈ રહી છે, પરંતુ મુંબઈના એક લોકલ રેલ્વે સ્ટેશન પર, એક લાલ છત્રી દરેકનું ધ્યાન ખેંચે છે. આ લાલ રંગ જાણે કોઈ આવી રહેલા ભયની ચેતવણી હોય તેવું લાગે છે. આ છત્રી પકડેલી મહિલાના ચહેરા પર કોઈ હાવભાવ નથી, તેની આંખો ભીડમાં એક વૃદ્ધ વ્યક્તિને શોધી રહી છે. તે ખૂબ જ ચતુરાઈથી આગળ વધે છે, તેની છત્રીને સ્થિર કરે છે અને તેના હેન્ડલમાં છુપાયેલ ટ્રિગરને દબાવી દે છે. કોઈ પણ અવાજ વગર એક ગોળીબાર થાય છે, અને ખેલ ખતમ. આ શક્તિશાળી અને હૃદયદ્રાવક શરૂઆત સ્પષ્ટ કરે છે કે બદલાની એક ભયાનક અને સસ્પેન્સિવ વાર્તા ખુલવા જઈ રહી છે.
ફિલ્મની સૌથી મોટી તાકાત તેના મુખ્ય પાત્ર 'બેબી કરમકર'માં રહેલી છે, જે હુમા કુરેશી દ્વારા ભજવવામાં આવી છે. હુમા એક કોન્ટ્રાક્ટ કિલરનું પાત્ર ભજવે છે જે ન તો બોલી શકે છે કે ન તો સાંભળી શકે છે. કઈ પણ વાત કર્યા વગર ફક્ત તેની કડક અને ખૂની નજર દ્વારા ડર પેદા કરવો એ એક મહત્વપૂર્ણ પડકાર હતો, અને હુમાએ તેને પુરી રીતે નિભાવ્યો છે. તેના હથિયાર દરેકની સામે હોય છે, છતાં કોઈને ખબર નથી પડતી. તે ક્રૂરતા અને ચોકસાઈથી તેના દુશ્મનોને એક પછી એક ખતમ કરે છે. હુમાનો મેકઅપ-મુક્ત દેખાવ અને તેની પાંપણોની વિશિષ્ટ શૈલી આ મૂક હત્યારાના પાત્રને વધુ ઘાતક બનાવે છે.
દરેક ખૂનીની પાછળ એક વાર્તા હોય છે, અને બેબીનો ભૂતકાળ પણ ખૂબ જ પીડાદાયક છે. બાળપણમાં તેની જોડિયા બહેનની હત્યાનો ઊંડો આઘાત, ત્યારપછી ગરીબીમાં એવા લોકો સાથે મોટા થવું જે પોતે પણ પોતાના અસ્તિત્વ માટે સંઘર્ષ કરી રહ્યા છે, તે બેબીને ગુનાના માર્ગ પર લઈ જાય છે. ઘરની પરિસ્થિતિઓ પણ અસહ્ય છે, તેની માતા સતત પથારીવશ રહે છે, ક્યારેક પોતાની નારાજગી વ્યક્ત કરવા માટે પાણીનો ગ્લાસ જમીન પર ફેંકી દે છે, અથવા ક્યારેક તેને 'ખરાબ છોકરી' કહીને દુઃખ પહોંચાડે છે. આ પરિસ્થિતિમાં, બેબી, જે તેની મૃત બહેનની પાયલને તાવીજ તરીકે પહેરે છે, તેને ઘરની બહાર એક નવું કુટુંબ મળે છે. ચંકી પાંડેનું પાત્ર તેને પિતા જેવો પ્રેમ આપે છે, જ્યારે એક મિત્ર, જે તેનો સગો ભાઈ નથી પણ આ ધંધાની જટિલતાઓ શીખી રહ્યો છે, તેના ભાઈની ફરજ નિભાવે છે. જ્યારે લોહીના સંબંધો વિના રચાયેલા આ ગુનાહિત પરિવારનું માળખું એક જૂની ફોર્મ્યુલા છે, તે અહીં સંપૂર્ણપણે નવી અને કોઈએ જોયું ન હોય તે રીતે રજૂ કરવામાં આવ્યું છે.
આ ગંદી, અંધકારમય અને ઉદાસ કરનારી ક્રાઈમ થ્રિલરનો સૌથી સુંદર ભાગ બેબી અને તે છોકરાની પ્રેમકથા છે જે તેને ખૂબ પ્રેમ કરે છે. સિદ્ધુ (રચિત સિંહ) મોટા સપનાઓ સાથે મુંબઈ આવ્યો હતો, પરંતુ હવે ગરીબ ઝૂંપડપટ્ટીના બાળકોને સંગીત શીખવીને પોતાની જિંદગીમાં ખુશ છે. તે બેબીનું ચૂપ રહેવાનું જાણ્યા પછી પણ તેને દિલથી પ્રેમ કરે છે. તેમનો રોમાંસ એટલો સાચો અને હૃદયસ્પર્શી છે કે તે ફિલ્મની ભયંકર મારધાડ વચ્ચે દર્શકોને રાહત અને દિલાસો આપે છે.
બેબી શહેરના મજબૂત અને ખતરનાક અંડરવર્લ્ડનો સામનો કરે છે. વાર્તામાં ખતરનાક બિલ્ડરો, તેમના ડરાવનારા ગુંડાઓ, વ્યવસાયિક હરીફો, તેમની ચાલાક પત્નીઓ અને શેરીઓમાં પેટ્રોલિંગ કરતા ભ્રષ્ટ પોલીસકર્મીઓનો સમાવેશ થાય છે. આ બધા પાત્રો આપણને રામ ગોપાલ વર્માની કલ્ટ ગેંગસ્ટર ફિલ્મો (જેમ કે 'સત્યા' અથવા 'કંપની')ની યાદ અપાવે છે. જોકે, ફિલ્મના લેખકે તેમને એક નવી રીતે રજૂ કર્યા છે.
એવું નથી કે ફિલ્મ પુરી રીતે પરફેક્ટ છે. વાર્તાના કેટલાક ભાગો થોડા જટિલ અને જબરજસ્તીથી બનાવવામાં આવ્યા હોય એવું લાગે છે. ક્લાઇમેક્સમાં મુખ્ય ખુલાસાઓની આસપાસનો સસ્પેન્સ એટલો તીવ્ર નથી જેટલો નિર્માતાઓએ આશા રાખી હશે. પ્રેક્ષકો શરૂઆતમાં જ તેનો અંદાજ લગાવી લે છે. જોકે, આ નાની ખામીઓ ફિલ્મના એકંદર મનોરંજન અને રોમાંચને ઓછો કરતી નથી. આ ઉપરાંત, ફિલ્મમાં એક ગે નાઇટક્લબ દ્રશ્ય છે, જ્યાં સાકિબ સલીમ કુરેશી ખરેખર આકર્ષક નૃત્ય ગીત રજૂ કરે છે. જે જામી જાય છે.
ફિલ્મની સ્ટાર કાસ્ટનો તેમની બની ગયેલી ઇમેજમાંથી બહાર નીકાળીને ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો છે. સીમા પાહવા, જે ઘણીવાર ઘરેલુ અથવા હાસ્ય ભૂમિકાઓમાં જોવા મળે છે, તે શહેરમાં પેટ્રોલિંગ કરતી કડક અને અનુભવી પોલીસ અધિકારી તરીકે અહીં શ્રેષ્ઠ અભિનય કર્યો છે. સિકંદર ખેર એક લોભી માણસની ભૂમિકામાં જીવંતતા લાવે છે, અને ચંકી પાંડેના પરોપકારના ચહેરા પાછળ છુપાયેલા ગ્રે શેડ્સ પણ જોવાલાયક છે.
હા, તકનીકી રીતે, ફિલ્મ મુંબઈનો એક એવો ચહેરો દર્શાવે છે જે મુંબઈની ચમકદાર જિંદગીથી ઘણી દૂર છે. કેમેરા જ્યારે વારંવાર જાય છે, જે ચાલની સાંકડી શેરીઓ અને ઊંચી ઇમારતો વચ્ચે દબાયેલા સામાન્ય લોકોના સંઘર્ષને બહાર લાવે છે. નિર્માતાઓએ આ શહેરમાં અંધારું થતા જ થનારા ગુનાઓનું ચિત્રણ કરવામાં કોઈ કસર છોડી નથી. સૌથી સારી વાત એ છે કે ફિલ્મની ગતિ ક્યારેય ધીમી પડતી નથી, જે પ્રેક્ષકોને પણ વાર્તામાં પોતાની સાથે આગળ લઇ જાય છે.
તો, 'બેબી ડુ ડાઇ ડુ' ફક્ત એક માણસના બદલાની વાર્તા નથી, પરંતુ 'મુંબઈ' શહેર પોતે એક નિર્દય અને નિર્ણાયક પાત્ર તરીકે ઉભરીને બહાર આવે છે. જો તમે ઝડપી ગતિવાળા કલ્ટ રિવેન્જ ડ્રામા, ઉત્તમ અભિનય અને સિનેમાની એક અનોખી શૈલીના ચાહક છો, તો આ ફિલ્મ તમારા વિકેન્ડ માટે એક પરફેક્ટ પસંદગી છે.
