તમને પેલો પ્રખ્યાત રિયાલિટી શો ‘ઇમોશનલ અત્યાચાર’ યાદ છે? એ આઇકોનિક શો, જ્યાં શંકાશીલ પાર્ટનર્સ પોતાના સંબંધોને ટીવી પર લાઈવ સાબિત કરવા માટે કપરા ‘લોયલ્ટી ટેસ્ટ’માંથી પસાર કરતા હતા અને અંતે ટીવી સ્ક્રીન પર હંગામો મચી જતો હતો. ‘કોકટેલ 2’ બરાબર એ જ શોની એક ખૂબ જ મોંઘી આવૃત્તિ જેવી લાગે છે. બસ આ વખતે, આ લોયલ્ટી ટેસ્ટમાં એ-લિસ્ટ સ્ટાર્સ, ડિઝાઇનર કપડાં, સિસિલીના સુંદર સૂર્યાસ્તના દ્રશ્યો, શાનદાર મ્યુઝિક અને બોલિવૂડનું મોટું બજેટ ઉમેરાયું છે.
શું છે ફિલ્મની વાર્તા?
ફિલ્મની વાર્તા શાહિદ કપૂર અને રશ્મિકા મંદાનાના એક સ્થિર અને મજબૂત દેખાતા સંબંધની આસપાસ ફરે છે, જેમાં કૃતિ સેનનના પાત્રની એન્ટ્રી થતાં જ ભૂકંપ આવી જાય છે. આ પછી જે જોવા મળે છે તે છે આકર્ષણ, કમિટમેન્ટ અને આજના જમાનાના પ્રેમ (Modern Love)નું એક ચળકતું અને ગ્લેમરસ પ્રદર્શન. દિગ્દર્શક હોમી અદાજાનિયા આપણને એવું જ માનવા મજબૂર કરવા માંગે છે કે આ જ આજનો પ્રેમ છે. પરંતુ, સંબંધોના અલગ-અલગ પાસાઓ બતાવવાની ઘેલછામાં ‘કોકટેલ 2’ દર્શકોને પાત્રો સાથે ઈમોશનલી જોડવામાં સાવ નિષ્ફળ જાય છે.
ફિલ્મમાં આપણને કહેવામાં આવે છે કે કુણાલ અને દિયા (શાહિદ અને રશ્મિકા) છેલ્લા 16 વર્ષથી સાથે છે. તેઓ એકબીજાના પ્રેમમાં એટલા ડૂબેલા છે કે લગ્નને માત્ર એક કાનૂની કાગળથી વધુ કંઈ નથી સમજતા. પરંતુ દિગ્દર્શક તેમના સંબંધોના એ ભાવનાત્મક પાયાને બતાવવામાં બહુ ઓછો સમય વિતાવે છે, જેને કારણે જ્યારે તેમનો સંબંધ તૂટવા લાગે છે ત્યારે દર્શકોને કોઈ ખાસ ફરક પડતો નથી. બીજી તરફ, અલી (કૃતિ સેનન) શરૂઆતમાં કુણાલને આકર્ષિત કરવાના ઈરાદાથી આવે છે, પરંતુ પછીથી તેના પ્રેમમાં પડી જાય છે. જે સંબંધની શરૂઆત જ માત્ર એક નાટક અને દેખાડાથી થઈ હોય, તેની સફળતા માટે દર્શકો કેવી રીતે પ્રાર્થના કરી શકે?
આજના સંબંધોના અણઉકેલાયેલા પ્રશ્નો
ફિલ્મ કેટલાક ખરેખર રસપ્રદ પ્રશ્નો ચોક્કસ ઉઠાવે છે:
આ તમામ વિષયો ચર્ચા કરવા લાયક છે, પરંતુ સમસ્યા એ છે કે ‘કોકટેલ 2’ આજના સંબંધોની ભાષા (શબ્દો) સમજે છે, પણ તેની વાસ્તવિકતાને પકડી શકી નથી.
2012ની ઓરિજિનલ ‘કોકટેલ’ સામે ફ્લોપ
વર્ષ 2012માં આવેલી ઓરિજિનલ ફિલ્મ ‘કોકટેલ’ (સૈફ, દીપિકા અને ડાયના પેન્ટી સ્ટારર), એક દાયકા કરતાં પણ વધુ સમય પહેલાં રિલીઝ થઈ હોવા છતાં, પ્રેમ, મિત્રતા અને દિલ તૂટવાના દર્દને ઘણી સારી રીતે સમજાવતી હતી. તેમાં દીપિકાનું ‘વેરોનિકા’નું પાત્ર ભલે અણધાર્યું અને ભૂલો કરનારું હતું, પણ તે સાચું લાગતું હતું. લોકોને સમજાતું હતું કે લોકો તેને કેમ પ્રેમ કરે છે, કારણ કે તેની પાસે દિલ હતું. જ્યારે આ નવી ફિલ્મમાં, પાત્રો પાસે ન તો દિલ છે ન તો મગજ. દરેક પાત્ર પોતાની લાગણીઓ મુજબ નહીં, પણ સ્ક્રિપ્ટની સગવડતા મુજબ કામ કરતું દેખાય છે.
રશ્મિકા અને કૃતિના પાત્રોમાં ખામીઓ
ફિલ્મમાં સૌથી મોટો અન્યાય રશ્મિકા મંદાના સાથે થયો છે. તેનું પાત્ર માત્ર એક એવી ગર્લફ્રેન્ડ પૂરતું સીમિત રહી ગયું છે જે અસુરક્ષિત, અતાર્કિક અને ડોમિનેટિંગ (હુકમ ચલાવનારી) છે. કૃતિના ગ્લેમરસ અને બોલ્ડ પાત્ર સામે રશ્મિકાને સાવ સાધારણ (Plain Jane) બતાવવામાં આવી છે. રશ્મિકાની હિન્દી ડાયલોગ ડિલિવરીમાં હજુ પણ સુધારાની જરૂર છે, પરંતુ તેનું પાત્ર જે રીતે નબળું લખાયું છે તે જોઈને તેના પર દયા આવી જાય છે.
બીજી તરફ, કૃતિ સેનનને થોડું રસપ્રદ પાત્ર મળ્યું છે. અલી જાણે છે કે તે આકર્ષક છે અને લોકો પર તેનો શું પ્રભાવ પડે છે, અને તે પોતાના આ આકર્ષણનો ઉપયોગ કરતાં અચકાતી નથી. પરંતુ સમસ્યા એ નથી કે તે આત્મવિશ્વાસથી ભરપૂર છે, સમસ્યા એ છે કે તેના પાત્રને અતિશય નકારાત્મક (Extreme) બતાવી દેવાયું છે. કેટલાક દ્રશ્યોમાં અલી ખૂબ જ સ્વાર્થી અને ટોક્સિક (ઝેરીલી) નજરે પડે છે.
વર્ષ 2026ના આ આધુનિક યુગમાં બે સફળ અને સ્વનિર્ભર મહિલાઓ એક જ પુરુષ માટે આ રીતે લડે તે સાવ અયોગ્ય અને અવાસ્તવિક લાગે છે. લવ ટ્રાયેન્ગલ (ત્રિકોણીયો પ્રેમ) હોઈ શકે, પણ ફિલ્મ દર્શકોને એ વાત ગળે ઉતારવામાં નિષ્ફળ રહી છે કે આ પુરુષમાં એવું તે શું ખાસ છે કે જેના માટે આખી જિંદગીના સંબંધો અને મિત્રતાને દાવ પર લગાવી દેવાય! ફિલ્મનો વિવાદ તદ્દન કૃત્રિમ લાગે છે, જાણે સ્ક્રીનપ્લે માત્ર અરાજકતા ઊભી કરવા માટે જ લખાયો હોય.
શાહિદ કપૂર: ફિલ્મનો એકમાત્ર પ્લસ પોઇન્ટ
આ આખી વાર્તામાં આશ્ચર્યજનક રીતે શાહિદ કપૂરનું પાત્ર સૌથી વધુ ગમી જાય તેવું છે. તે આજના જમાનાનો આદર્શ પાર્ટનર (Green Flag) છે. તે એક એવો પુરુષ છે જે પોતાની ગર્લફ્રેન્ડની બહેનપણી માટે કઢી-ચાવલ બનાવે છે, ભાવનાત્મક સુખને મહત્વ આપે છે અને સાચા દિલથી માને છે કે પ્રેમ એટલે રોજ સવારે ઉઠીને તમારા પાર્ટનરને ફરીથી પસંદ કરવો.
કદાચ આ ફિલ્મનો સૌથી સુંદર વિચાર છે:
સંબંધોમાં શાંતિ (comfort) હોવી એ કંટાળાજનક નથી; સમય જતાં રોમાંચ ઓછો થઈ શકે છે, પરંતુ સાચા સંબંધો સામાન્ય રોજિંદી જિંદગીમાં જ બને છે.
આજના સોશિયલ મીડિયા અને ઇન્સ્ટાગ્રામ પર પરફેક્ટ દેખાડવાના જમાનામાં આ વિચાર આશા આપે છે. પરંતુ કમનસીબે, આ સમજણ બે કલાકના માનસિક હંગામા પછી ફિલ્મમાં ખૂબ મોડી આવે છે.
મોટાભાગે, ‘કોકટેલ 2’ એવા મિલેનિયલ્સ (યુવાનો) માટે ગુસ્સો અપાવનારી ફિલ્મ સાબિત થાય છે જેઓ પ્રેમ, કમિટમેન્ટ અને મિત્રતામાં વિશ્વાસ રાખીને મોટા થયા છે. ફિલ્મ સંબંધોને એટલા નાજુક બતાવે છે કે કોઈ ત્રીજી આકર્ષક વ્યક્તિ રૂમમાં પ્રવેશે એટલે સંબંધ તૂટી જાય. તે પ્રેમને સસ્તો, વ્યાપારી અને ફેંકી દેવા જેવો (Disposable) દર્શાવે છે.
ટેકનિકલ પાસું અને લુક
દેખાવની દ્રષ્ટિએ ફિલ્મ અદભુત છે. સિસિલીના ખૂબ જ સુંદર લોકેશન પોસ્ટકાર્ડ જેવા લાગે છે. ગીતો સારા છે, સ્ટાઇલિંગ શાનદાર છે અને દરેક ફ્રેમ ખૂબ મોંઘી લાગે છે. જોકે, કલાકારો વચ્ચેની કેમિસ્ટ્રી જામતી નથી. ફિલ્મમાં હસવાની પળો પણ નકલી અને બળજબરીથી ઠાંસી ઠાંસીને ભરી હોય તેવી લાગે છે.
ટૂંકમાં કહીએ તો: ‘કોકટેલ 2’ એ એક અત્યંત સુંદર દેખાતી પ્રેમ કહાની છે, જેમાં કમનસીબે પ્રેમ જ ગાયબ છે. થિયેટરની બહાર નીકળતી વખતે તમને તેના ગીતો, લોકેશન અને કપડાં ચોક્કસ યાદ રહેશે, પણ તમે તેના પાત્રો અને વાર્તાને ભૂલી જવા ઈચ્છશો.
